[ شبهه سى و هشتم : وصيت به مادر ] 40 صبيحة بدان شبههء سى و هشتم مخالفين ، دربارهء آن حضرت ، ايضا در ولادت او است به اين تقريب كه چگونه مىشود امام حسن عسكرى فرزندى قابل امامت داشته باشد ، ولى در مرض موت و وقت وفاتش در خصوص موقوفات و صدقات خود به مادرش وصيّت نمايد كه نامش حديث و كنيه‌اش امّ الحسن است ؟ ! و هرگاه پسرى داشت ، هر آينه در وصيّتش او را ذكر مىنمود . [ پاسخ به شبهه ] جواب : غرض حضرت عسكرى عليه السّلام از اين عمل ، پنهان داشتن ولادت آن سرور و پوشيدن حال آن بزرگوار از خليفهء وقت و سلطان زمان خود بوده و اتمام اين غرض ، به عدم ذكر آن حضرت در وصيّت خود بوده است ، هرگاه آن جناب را در وصيّت خود ذكر مىنمود و وصيّت خود را به او اسناد مىداد ، هرآينه نقض‌غرض آن حضرت مىشد . اين‌كه آن بزرگوار اعيان در خانهء خليفه و شهود دار القضا را بر وصيّت خود شاهد گرفت ، دو منظور داشته ؛ يكى اين‌كه موقوفات و صدقاتش از ضياع و تلف محفوظ بماند ، ديگر آن‌كه به حسب ظاهر ، به خليفه و اتباعش فهمانيد كه او پسرى ندارد تا امر فرزند دلبندش مستور بماند و هركه گمان نمايد حكايت وصيّت حضرت عسكرى به نهج مستور ، دليل بر بطلان ادّعاى اماميّه در خصوص ولادت پسر امام حسن عسكرى است ، هرآينه از معرفت عادات دور خواهد شد . حال آن‌كه حضرت صادق نظير اين ، وصيّت نمود و اسناد وصيّت خود را به پنج نفر داد ؛ اوّل آن‌ها ، ابى جعفر منصور بود ، زيرا او سلطان زمان بود و بعد قاضى وقت ، ربيع كه حاجب او بود ، كنيزى كه امّ ولد خود آن حضرت بود و حميدهء بربريّه نام داشت و پسرش موسى عليه السّلام كه ايشان را با او شريك فرمود و به قصد پنهان داشتن امامت و حفظ